Archiwum: pawel

„Siedem dróg”

„Prezentowane na wystawie cykle fotografii powstały podczas podróży. I to mnie w nich najbardziej interesuje. Nie tyle cel, lokalizacja, odhaczenie kolejnego „must-be” czy też, z drugiej strony: zgeotagowane potwierdzenie, że „tu-byłem” – współczesne veni, vidi, vivi. „Siedem dróg” nie koncentrują się na obrazach masowej turystyki ani na samopotwierdzaniu istnienia przez fotografa. Opowiadają o niecodziennych szlakach i próbie doboru możliwie adekwatnego wariantu fotograficznego medium – tego czegoś pomiędzy podróżnikiem a odbiorcą. Próbują rozszerzyć wachlarz dostępnych ścieżek ale i wizualnych sposobów o nich opowiadania. Parafrazując Marshalla McLuhana – fotografia staje się samym szlakiem, a widz – podróżnikiem na jednej z tych siedmiu dróg.”

Wojciech Sternak

Fotograf i kulturoznawca. Doktorat w dziedzinie sztuk plastycznych, w dyscyplinie sztuki piękne pod opieką prof. Wojciecha Prażmowskiego. Adiunkt na Wydziale Dziennikarstwa, Informacji i Bibliologii na Uniwersytecie Warszawskim. Dyrektor Studium Fotografii ZPAF w Warszawie.

Kilka słów na temat wystawy Wojciecha Sternaka  – „Siedem dróg”

W komentarzu do swoich prac Wojciech Sternak szczególnie mocno uwypukla ideę tworzenia fotograficznych cykli jako powstałych w wyniku doświadczania samego faktu podróżowania, którego kres w kontekście celu ma mniejsze znaczenie wobec możliwości swego rodzaju wizualnego przeżycia przebytej drogi. Ten wizualny odbiór wrażeń oparty jest na pozbywaniu się stereotypowych wyobrażeń o miejscu podróży, na rzecz poddawaniu się możliwości doznania niespodzianki dla oczu. Powstałe podczas tak przyjętej metody podróżowania fotograficzne rejestracje stanowią najczęściej bazę do warsztatowej ingerencji w obraz końcowy.

Mógłbym bez większego ryzyka, odnosząc się do sfery idei, porównać artystyczne działania autora do pracy twórców związanych z land artem. Ci pierwsi, zainteresowani obszarem środowiska naturalnego człowieka, pozostawiali w wyniku ingerencji w otoczenie różne artystyczne artefakty, których efekt można zobaczyć na przykład w postaci fotograficznych i filmowych dokumentacji. O ile jednak ich działania, z natury swojej, nastawione były na sam proces powstawania dzieła, czyli na ingerencję w naturę, to realizacje Sternaka nastawione są na wspomnianą ingerencją w obraz. Autor przyjął tę metodę jako element swojej strategii artystycznej. Ingerencja ta związana jest z użyciem określonego narzędzia lub sposobu fotografowania, oraz inscenizacji samej odbitki. Przyjrzyjmy się kilku projektom artysty. W realizacji Granica. Rekonesans wizualny, wykorzystał metodę anaglifów. Celowo pozostawiony barwny ślad na brzegach podwójnych kadrów, ma w tym wypadku uwypuklić tę metodę pracy. Efekt ten, który pomijany jest w tego typu zdjęciach dodaje, moim zdaniem, do efektu trójwymiarowości swego rodzaju gest plastyczny. To swoiste wzmocnienie dokumentalnej warstwy fotografii nie tyle wpisuje ją w estetyczną formę, co na przekór topologicznym tendencjom wielu współczesnych realizacji nastawionych na wartość informacyjną czyli na to co jest przedstawione, kładzie nacisk na to jak to jest przedstawione. Zabieg ten, obcy idei dokumentalności, paradoksalnie intensyfikuje jej dokumentalną wartość. Tak jak autorzy land artu wykorzystujący w swoich pracach dla stworzenia dzieła naturalne procesy: erozję i inne czynniki atmosferyczne, tak Wojciech Sternak wykorzystuje w kolejnej pracy do wyprodukowania odbitek przedstawiających pozostałości Königsgraben („Rowu królewskiego”) biegnącego obok obozu w Birkenau, jako pigmentu, ceglanego pyłu z okolic bunkra nr 2 (tzw. Białego domku). Nastąpił tu styk obrazu z materią. Mimetyczna funkcja fotografii została uzupełniona fragmentami rzeczywistości fizycznej wzmacniając wartość symboliczną zarejestrowanej sceny.

Wymieniłem tyko dwa z siedmiu cykli zaprezentowanych przez autora na jego indywidualnej wystawie oddając pole do kolejnych interpretacji  odbiorcom tej interesującej ekspozycji. 

Zbigniew Tomaszczuk  

Dodatkowy termin ciemni

Wtorek (15 stycznia) zajęcia z pracowni analogowej w zastępstwie Pana Mirosława Kilijańczyka będzie prowadziła Anna Zapolska.
W środę (16 stycznia) od godz. 10:00 będzie dla Was dostępna dodatkowa ciemnia a pan Kilijańczyk będzie do Waszej dyspozycji od godz 15:00

Granica. Rekonesans wizualny.

Sto lat temu Polska odzyskała niepodległość. Rozpoczęty w tym momencie proces kształtowania granicy państwa ciągnął się praktycznie przez cały okres międzywojnia i był echem kolejnych aspiracji władz. Mimo, że kojarzymy jej przebieg z arkuszy historycznych map, rzadko uświadamiamy sobie jak efemeryczna była to linia – przestała istnieć zalewie po nieco ponad dwudziestu latach 
(to tak jakby w 2019 wycofać się ze struktur NATO czy (niewiele później) z Unii Europejskiej). 

Granica państwowa to, poza linią na mapie, najczęściej po prostu pas ziemi rozdzielający dwa kraje, dwie społeczności, dwie kultury narodowe – czy jednak zawsze te podziały są tak klarowne, tak widoczne, tak zero-jedynkowe? Oczywiście: nie. Czy przestrzeń pamięci miejsca, ludzi jest w stanie zachować jej obrazy, artefakty niemal osiemdziesiąt lat później? Tu zdania są podzielone.

Prezentowane prace to wynik fotograficznego rekonesansu wzdłuż zachodniej części międzywojennej granicy polsko-niemieckiej. Celem wyjazdu było spojrzenie na ten obszar bez wstępnych założeń, tez, koncepcji. W rezultacie, po powrocie, wyłoniły się cztery prowizoryczne aspekty: infrastruktura przygraniczna (urzędy celne, drogi techniczne), blizny zawirowań własnościowych po 1945 (odmienne podejście do nieruchomości na ziemiach odzyskanych i przedwojennie polskich), pozostałości umocnień militarnych (bunkry, umocnienia), wreszcie symboliczne zawłaszczania ziem poniemieckich (nazwy nowych klubów sportowych, obeliski i monumenty). Pozostały też fragmenty historii mówionej, ostatni świadkowie – to temat na kolejną odsłonę projektu.

Obrazy na tej wystawie to dwa sposoby (re)konstrukcji przestrzeni w fotografii. Pierwszy to klasyczne anaglify – patrząc przez barwne okulary mamy wrażenie trójwymiarowości zdjęcia. Drugi rodzaj obrazów to wzajemne przenikania spojrzeń na miejsca graniczne – w zależności, które oko przymkniemy, spoglądamy na granicę z jednej, bądź drugiej jej strony.

Wojciech Sternak

Projekt dofinansowany ze środków Katedry Fotografii i Genologii Dziennikarskiej Wydziału Dziennikarstwa, Informacji i Bibliologii Uniwersytetu Warszawskiego.

„TATRZAŃSKA JESIEŃ 2018”

ZACHĘCAMY DO UDZIAŁU XX EDYCJI KONKURSU FOTOGRAFICZNEGO „TATRZAŃSKA JESIEŃ 2018”

Konkurs Fotograficzny „Tatrzańska Jesień”  to cykliczne wydarzenie, którego celem jest podzielenie się wyjątkowymi chwilami uchwyconymi w obiektywie – odkryjmy w sobie talent, patrzmy wrażliwym okiem na barwy tatrzańskiej jesieni, weźmy udział w konkursie. 

Zadaniem uczestników konkursu jest zauważenie piękna i majestatu przyrody tatrzańskiej, bogactwa jej form i zjawisk urozmaiconych  jesiennym  światłem.

W kadrze można  bowiem zatrzymać ulotne chwile szczęścia, warte zapamiętania momenty, magię uczuć…..

Wszystko to  zaczarowane w artystycznym bezruchu jest na fotografii  niepowtarzalne i ponadczasowe.

Nadesłane prace, obok których nie można przejść obojętnie, skłaniają do refleksji; oceniające jury, składające się z wybitnych fotografików oraz osób nie związanych profesjonalnie z tą dziedziną – patrzących na otaczający świat poprzez pryzmat swojej wrażliwości.

Jak co roku fundatorem  specjalnej nagrody za zdjęcie,  podkreślające jego literacką formę jest Bożena Gąsienica, Dyrektor Miejskiej Biblioteki Publicznej im. Stefana Żeromskiego w Zakopanem. Ponadto, po każdej edycji konkursu organizowana jest wystawa.

Każdy kto chce podzielić się wyjątkowymi chwilami uchwyconymi w obiektywie aparatu i zarazić górską pasją innych, ma teraz ku temu okazję!

W Konkursie mogą wziąć udział prace autorów profesjonalnych i amatorów z kraju i za granicy.

Prace należy przesyłać na adres:
Tatrzańska Agencja Rozwoju, Promocji i Kultury
ul. Tetmajera 24
34 – 500 Zakopane.

Więcej informacji znajdziecie Państwo w regulaminie konkursu.

„Otwieramy razem muzeum – akademia muzealnika”

Muzeum Jana Pawła II i Prymasa Wyszyńskiego to powstająca instytucja, która za pośrednictwem najnowocześniejszych technik multimedialnych i tysięcy eksponatów będzie ukazywać życie i działalność dwóch wybitnych Polaków. Będzie to nie tylko Muzeum, ale również centrum edukacyjne oferujące ciekawe zajęcia.

W najbliższym czasie rozpoczynamy realizację projektu edukacyjnego pt. „Otwieramy razem muzeum – akademia muzealnika”. Jest to kompleksowy program, w ramach którego będziemy edukować dzieci, młodzież i nauczycieli z historii i kształtowania postaw oraz zapoznamy uczestników z tajnikami pracy muzealnika. Zwieńczeniem projektu będzie wspólne otwarcie Muzeum.

Jeśli chcesz nam pomóc w realizacji projektu – zostań naszym Wolontariuszem!

Kogo zapraszamy?

Do współpracy zapraszamy osoby interesujące się fotografią, które chcą zaangażować się w ciekawy projekt i wzbogacić swoje portfolio

Co oferujemy?

  • Szkolenia
  • Udział w ciekawych zajęciach
  • Pisemne porozumienie o współpracy z Wolontariuszem
  • Certyfikat, zaświadczenie
  • Referencje dla najaktywniejszych Wolontariuszy
  • Możliwość rozwijania zainteresowań
  • Poznanie pracy muzeum „od kuchni”
  • Dobrą zabawę

Co mogą robić Wolontariusze?

  • Dokumentacja fotograficzna działań wolontariuszy zaangażowanych w projekt

Jak się zgłosić na wolontariat?

Prosimy o przesłanie wiadomości na adres: wolontariat@muzeumjp2ipw.pl

Kontakt:

Ewa Celińska-Spodar

e-mail: e.celinska@muzeumjp2ipw.pl

tel. 575 954 358

Dyżury w sesji poprawkowej wrzesień 2018

Nowy  Świat 69

10 września

11.00 – 12.30 mgr Renata Woroniecka
12.45 – 14.00 dr hab. Paweł Żak po uprzednim zapisaniu się drogą mailową

11 września

10.00 – 11.30 egzamin z historii fotografii
11.30 – 13.00 mgr Andrzej Zygmuntowicz
11.00 – 12.30 mgr Monika Janusz-Lorkowska
12.30 – 14:00 dr Wojciech Sternak (po uprzednim umówieniu się drogą mailową)

13 września

9.00 – 11.30 mgr Monika Szewczyk-Wittek
11.00 – 13.00 mgr Adam Kozak
12.00 – 13.00 mgr Piotr Janowczyk
12.00 – 13.00 mgr Sławomir Zwierz
Mgr Kinga Kenig – po umówieniu się drogą mailową (kinga@kenigimage.com)

Dyżury w sesji letniej

11 czerwca
12:45 – 14:15 – dr hab. Paweł Żak – dyżur ogólny po zapowiedzi mailowej p.zak@uw.edu.pl

12 czerwca
12:00 – 13:30 – pracownia analogowa (alternatywna) – dr W. Sternak
– Oceniane są tylko prace, które znajdują się na serwerze, nie ma pracy w ciemni – ten etap już zakończyliśmy
14:00 – 16:30 – dyżur dla osób robiących prace dyplomowe – dr W. Sternak

14 czerwca
10:00 – 13:00 – mgr A. Zygmuntowicz
13:00 – 15:00 – mgr P. Janowczyk

18 czerwca
13:30 – 16:00 – mgr R. Woroniecka
12:45 – 14:15 – dr hab. Paweł Żak – dyżur ogólny po zapowiedzi mailowej p.zak@uw.edu.pl

20 czerwca
10:00 – 12:00 – mgr A. Kozak
12:30 – 14:30 – dyżur dla wszystkich – dr W. Sternak

21 czerwca
13:00 – 15:00 – mgr M. KIlijańczyk

22 czerwca
10:00 – 11:30 – egzamin z historii fotografii – mgr A. Zygmuntowicz
11:00 – 12:30 – dr hab. Paweł Żak – dyżur ogólny po zapowiedzi mailowej p.zak@uw.edu.pl  – ostatni dyżur w sesji

26 czerwca
11:00 – 13:00 – mgr S. Zwierz

27 czerwca
10:00 – 14:00 mgr M. Kilijańczyk – ostatni dyżur w sesji z możliwością pracy w ciemni

29 czerwca
11:00 – 13:00 – mgr M. Szewczyk – Wittek

3 lipca 
10:00 – 12:00 – mgr M. Janusz – Lorkowska 

Dyżur Pawła Żaka

30 maja (środa) w godzinach 16:30 – 17:15 odbędzie się dyżur po uprzednim wysłaniu zgłoszenia na adres e mail: p.zak@uw.edu.pl